حسین وخشوری از مهمترین مدیران فرهنگی و مطبوعاتی حوزه سینمای ایران که دبیری اولین دوره جشنواره فجر را عهدهدار بود و سالها به عنوان مدیرمسئول هفتهنامه سینما در حوزه مطبوعات فعالیت داشت، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
به گزارش اداره کل روابط عمومی سازمان سینمایی، نام وخشوری با بخشی از تاریخ معاصر سینمای کشور پیوند خورده است. فعالیتهای او در مدیریت فرهنگی، برگزاری رویدادهای سینمایی و حضور در مطبوعات تخصصی، جایگاه ویژهای در کارنامه حرفهای او ایجاد کرده بود.
یکی از مهمترین مسئولیتهای حسین وخشوری، دبیری نخستین دوره جشنواره فیلم فجر بود. نخستین دوره این جشنواره در سال ۱۳۶۱ برگزار شد و وخشوری در شکلگیری و برگزاری آن نقش مدیریتی مهمی داشت. جشنواره فیلم فجر در سالهای بعد به مهمترین رویداد سالانه سینمای ایران تبدیل شد و نام او بهعنوان نخستین دبیر این جشنواره در تاریخ آن ثبت شده است.
وخشوری همچنین در حوزه مطبوعات سینمایی فعالیت گستردهای داشت و سالها به عنوان مدیرمسئول مجله «سینما» فعالیت داشت. حضور او در رسانههای تخصصی سینما نشاندهنده توجه او به نقش مطبوعات در معرفی آثار، نقد و تحلیل سینمای ایران و انعکاس تحولات فرهنگی و هنری کشور بود.
در کارنامه حسین وخشوری، فعالیت در مدیریت فرهنگی و رسانهای در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. او از جمله مدیرانی بود که در دورهای مهم از تحولات سینمای ایران، در سازماندهی فعالیتهای سینمایی و رسانهای حضور داشت و در شکلگیری برخی جریانهای فرهنگی آن دوره نقش ایفا کرد.
در فعالیتهای وخشوری که دانشآموخته ارتباطات و کارشناسی ارشد علوم سیاسی از دانشگاه تهران بود، عناوینی چون مدیریت فیلمخانه ملی ایران، مدیریت جشنواره فیلم فجر، راه اندازی و دبیری اولین دوره جشنواره فیلم دفاع مقدس، مدیریت چندین دوره نمایشگاه بینالمللی کتاب ایران، مسئولیت در مطبوعات تخصصی سینما و …وجود دارد که او را به یکی از چهرههای شناختهشده مدیریت فرهنگی و مطبوعاتی سینمای ایران بدل کرده است.
سازمان سینمایی در پی درگذشت این مدیر فرهنگی پیام تسلیتی به شرح ذیل منتشر کرد:
«بقا مختص ذات یگانه اوست
سینمای ایران امروز یکی از معماران نجیب و پیشگامان ساختاری خود را از دست داد. زندهیاد حسین وخشوری، نامی است که با خشتهای اولیه مهمترین رویدادها و نهادهای سینمایی ما گره خورده است. راه اندازی و پذیرش مسئولیت و دبیری نخستین دوره جشنواره فیلم فجر در سالهای آغازین دهه شصت، گواهِ روشن جسارت و دغدغهمندی مردی بود که به اعتلای هنر این سرزمین در روزگارِ سخت ایمان داشت.
او در تمام سالهای حیات حرفهایاش، چه آن زمان که در فیلمخانه ملی ایران از حافظهی تصویری ما پاسداری کرد و چه سالهای متمادی که با هفتهنامه «سینما» چراغِ نقد و رسانه تخصصی را روشن نگه داشت، نشان داد که درکِ عمیقی از پیوند ناگسستنیِ سینما، رسانه و تاریخ دارد.
درگذشت این مدیرِ مدبر، فرهنگی و رسانهایِ پیشکسوت را به خانواده محترم ایشان، اهالی شریفِ مطبوعات و خانواده بزرگ سینمای ایران تسلیت میگویم. نام و نشان او در حافظهی تاریخی سینمای ما مانا و روحش در آرامش ابدی باد».